
ಬೆಳಗಾವಿ
ಕರ್ನಾಟಕದ ರೈತರು ತಮಗೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಬೆಲೆ, ಸೂಕ್ತ ಪರಿಹಾರ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಸಮ್ಮತ ಬೇಡಿಕೆಗಳ ಈಡೇರಿಕೆಗಾಗಿ ರಾಜ್ಯ ಮತ್ತು ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಉತ್ತರ ಭಾರತದ ರೈತರು ತಮ್ಮ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗಾಗಿ ದೆಹಲಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ತಡೆದು ಪ್ರತಿಭಟನೆ ನಡೆಸಿದಾಗ ಅವರ ಧ್ವನಿ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದವರೆಗೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಅದೇ ರೀತಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಗಮನ ಮತ್ತು ಸ್ಪಂದನೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ರೈತರಿಗೆ ಏಕೆ ಸಿಗುತ್ತಿಲ್ಲ? ನಮ್ಮ ರೈತರ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ದೇಶದ ರಾಜಧಾನಿಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಮಹತ್ವ ಏಕೆ ದೊರೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ?
ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ, ಭಾರತದ ಐಟಿ ರಾಜಧಾನಿ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಹೊಂದಿರುವ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲೇ ಕನ್ನಡಿಗರ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶ ಮತ್ತು ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯದ ಪ್ರಶ್ನೆ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಚರ್ಚೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ. ಅರ್ಹತೆ, ಕೌಶಲ್ಯ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹೊಂದಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗ ಐಟಿ ವೃತ್ತಿಪರರು ತಮ್ಮದೇ ನೆಲದಲ್ಲಿರುವ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಾನ ಅವಕಾಶ ಮತ್ತು ಸೂಕ್ತ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಪಡೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆಯೇ? ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಅನೇಕ ಐಟಿ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರರಾಜ್ಯಗಳಿಂದ ಬಂದ ಉದ್ಯೋಗಿಗಳ ಪ್ರಾಬಲ್ಯ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಎಂಬ ಭಾವನೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಯುವಜನರಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದೆ. ಇದು ಯಾರ ವಿರುದ್ಧದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಹೊರರಾಜ್ಯದವರೂ ಇಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗ ಪಡೆಯುವುದು ಅವರ ಹಕ್ಕು. ಆದರೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಪ್ರತಿಭೆಗೂ ನ್ಯಾಯಯುತ ಅವಕಾಶ ಕಲ್ಪಿಸುವುದು ಕಂಪನಿಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಲ್ಲವೇ?
ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕಟುವಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳಲೇಬೇಕಾಗಿದೆ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಕಂಪನಿಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಸಾವಿರಾರು ಕನ್ನಡಿಗ ಐಟಿ ವೃತ್ತಿಪರರಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶ್ವದಾದ್ಯಂತ ತಮ್ಮ ಪ್ರತಿಭೆ ಮತ್ತು ಸಾಮರ್ಥ್ಯವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗರು, ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿ, ಕನ್ನಡ ಭಾಷೆಯ ಅಸ್ಮಿತೆ, ಸ್ಥಳೀಯ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳು ಹಾಗೂ ನಾಡಿನ ಹಕ್ಕುಗಳ ವಿಚಾರ ಬಂದಾಗ ಸಂಘಟಿತವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುತ್ತಿರುವುದು ಅಷ್ಟಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
ತಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಜೀವನದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸುವುದರ ಜೊತೆಗೆ ತಾವು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ನಾಡಿನ ಸಾಮಾಜಿಕ, ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕಾಳಜಿ ವಹಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ನಮ್ಮ ವೃತ್ತಿಪರ ಸಮುದಾಯಕ್ಕಿಲ್ಲವೇ? ಬೀದಿಗಿಳಿದು ಹೋರಾಟ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ ವೃತ್ತಿಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ನೀತಿ ನಿರೂಪಣಾ ಚರ್ಚೆಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಅಭಿಯಾನಗಳು, ಯುವಜನರಿಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವಿಕೆಯ ಮೂಲಕ ನಾಡಿನ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೆ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡಬಹುದಲ್ಲವೇ?
ದುರದೃಷ್ಟವಶಾತ್, ಇಂದು ಬಹುತೇಕ ಕನ್ನಡಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಬ್ಯಾನರ್, ಪೋಸ್ಟರ್, ಘೋಷಣೆಗಳು ಹಾಗೂ ನವೆಂಬರ್ 1ರ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಕನ್ನಡದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸುವುದು, ಕುಡಿದು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವುದೇ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ ಎಂಬಂತಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಕನ್ನಡದ ಅಭಿಮಾನ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಕನ್ನಡ ಬಾವುಟ ಹಾರಿಸುವುದಲ್ಲ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೋರಾಡುವುದು. ಕನ್ನಡಿಗರ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವುದು. ನಮ್ಮ ರೈತರ ಪರ ನಿಲ್ಲುವುದು. ನಮ್ಮ ಯುವಜನರ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳಿಗಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು. ರಾಜ್ಯದ ಆರ್ಥಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದು.
ನಿಜಕ್ಕೂ ಪ್ರಶ್ನಿಸಬೇಕಾದ ಕೆಲವು ಸಂಗತಿಗಳಿವೆ:
– ಕರ್ನಾಟಕದ ರೈತರು ನ್ಯಾಯಯುತ ಬೆಲೆ ಮತ್ತು ಪರಿಹಾರಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡುವಾಗ ಕನ್ನಡಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಸಂಘಟಿತ ಧ್ವನಿ ಎಲ್ಲಿದೆ?
– ಕನ್ನಡಿಗ ಯುವಜನರಿಗೆ ಸ್ಥಳೀಯ ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶಗಳಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಯುತ ಪ್ರಾತಿನಿಧ್ಯ ಸಿಗಬೇಕೆಂದು ಎಷ್ಟು ಸಂಘಟನೆಗಳು ನಿರಂತರ ಹೋರಾಟ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ?
– ಆಡಳಿತ, ಶಿಕ್ಷಣ, ಉದ್ಯಮ ಮತ್ತು ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸೇವೆಗಳಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಸ್ಥಾನಮಾನ ದೊರಕಿಸಲು ಎಷ್ಟು ಸಂಘಟನೆಗಳು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಅಭಿಯಾನ ನಡೆಸುತ್ತಿವೆ?
– ಕರ್ನಾಟಕದ ನೀರಾವರಿ, ರೈಲ್ವೆ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಮುಂದೆ ಎಷ್ಟು ಸಂಘಟನೆಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುತ್ತಿವೆ?
– ಕರ್ನಾಟಕದ ಆರ್ಥಿಕ ಕೊಡುಗೆಗೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಅನುದಾನ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಗಳು ದೊರೆಯಬೇಕೆಂದು ಎಷ್ಟು ಜನರು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?
– ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸಿರುವ ಕನ್ನಡಿಗ ಐಟಿ ವೃತ್ತಿಪರರು ತಮ್ಮದೇ ನಾಡಿನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳ ವಿಚಾರದಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಕ್ರಿಯವಾಗಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ಏಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ?
ಕರ್ನಾಟಕ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆಗೆ ಮಹತ್ವದ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯ. ನಮ್ಮ ರೈತರು, ಉದ್ಯಮಿಗಳು, ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು, ಐಟಿ ವೃತ್ತಿಪರರು ಮತ್ತು ತೆರಿಗೆದಾರರು ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರ ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಕೊಡುಗೆ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯಯುತ ಅನುದಾನ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ, ಉದ್ಯೋಗಾವಕಾಶ ಮತ್ತು ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಪಾಲು ದೊರೆಯಬೇಕೆಂಬುದು ನಮ್ಮ ನ್ಯಾಯಯುತ ನಿರೀಕ್ಷೆ.
ಕರ್ನಾಟಕದ ಸಂಪನ್ಮೂಲಗಳು, ತೆರಿಗೆದಾರರ ಹಣ ಮತ್ತು ಇಲ್ಲಿನ ಜನರ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ದೇಶದ ಆರ್ಥಿಕತೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದೇ ಕರ್ನಾಟಕದ ರೈತರು, ಯುವಜನರು ಮತ್ತು ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಬೇಡಿಕೆಗಳಿಗೆ ಸೂಕ್ತ ಸ್ಪಂದನೆ ದೊರೆಯದಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕನ್ನಡಿಗನ ಕರ್ತವ್ಯ.
**ನವೆಂಬರ್ 1ರಂದು ಕನ್ನಡದ ಬಾವುಟ ಹಿಡಿಯುವುದು ಸುಲಭ. ಆದರೆ ನವೆಂಬರ್ 2ರಿಂದ ಅಕ್ಟೋಬರ್ 31ರವರೆಗೆ ಕರ್ನಾಟಕದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ.**
ಕನ್ನಡಿಗರು ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಸಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮದೇ ನೆಲದ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳಿಗಾಗಿ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಧ್ವನಿ ಎತ್ತುವಲ್ಲಿ ನಾವು ಇನ್ನೂ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದಿದ್ದೇವೆಯೇ?
ನಮಗೆ ಕೇವಲ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದ ಸಂಭ್ರಮ ಬೇಡ. ನಮಗೆ ವರ್ಷಪೂರ್ತಿ ಕರ್ನಾಟಕದ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವ ಸಂಘಟನೆಗಳು, ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ವೃತ್ತಿಪರರು, ಜಾಗೃತ ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ನಾಡಿನ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಾಗಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹೋರಾಡುವ ಯುವಜನತೆ ಬೇಕು.
**ಕನ್ನಡದ ಅಭಿಮಾನ ಕೇವಲ ಘೋಷಣೆಗಳಲ್ಲಿ ಇರಬಾರದು. ಅದು ನಮ್ಮ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ಉದ್ಯೋಗದಲ್ಲಿ, ನಮ್ಮ ರೈತರ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಬೇಕು.**
**ಕನ್ನಡದ ಸ್ವಾಭಿಮಾನ ಒಂದು ದಿನದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲ, ಅದು 365 ದಿನಗಳ ಜವಾಬ್ದಾರಿ!**
